رها کردن...

میدونین دلم چی میخواد؟ دلم دغدغه نداشتن میخواد! دلم میخواد چیزی برام مهم نباشه و همه چیز خودبهخود حل شه! میخوام نگران نباشم! میخوام وقتی برف با بارون میاد ساعت 2 شب برم بدون چتر بدوم فقط! میخوام مثل قدیما چند ساعت کتاب بخونم و واسم مهم نباشه که از اون کتاب امتحان دارم! میخوام این که بقیه راجع بهم چه فکری میکنن واسم مهم نباشه! میخوام تو یه دنیایی زندگی کنیم که آدما همدیگرو قضاوت نکنن! که هر لحظه نگران فکر مردم نباشم!. میخوام همه چی حل شه! میخوام همه حوشحال باشن! نمیخوام دوباره کسی بیاد بهم بگه از زندگی خسته شده! نمیخوام ببینم آدمای دور و برم این قدر از همه چیز عصبانین! میخوام کمک کنم که زندگی همه بهتر شه ولی خوب حتی واسه خودمم خیلی کاری نمیتونم بکنم! و خوب اون قدری توسط بقیه روم حساب نمیشه ...

بعد از یه مدت طولانی دوباره سلام.... خیلی مهمه که آدم یه مدت وقت بزاره و بفهمه چه طور آدمیه! از چه چیزایی خوشش میاد یا چه چیزایی عصبانیش میکنن!یه ایده ی کلی از این که کی هستیم داشته باشیم! این که چه چیزایی ما رو از بقیه متمایز میکنه! کدوم اخلاقامون مثل بقیه س! و تمام این چیزا...یه طوری که اگه یه روز کسی ازمون پرسید تو اصن کی هستی؟ یا در مورد خودت بگو! هاج و واج نمونیم و تمام فلسفه ی وجودیمون زیر سوال نره! این طوری که بتونیم بگیم من یه آدم خاصی هستم چون ...از فرع مطلب که بگذریم میرسیم به اصلش! وقتی که فهمیدم باید به یه تعریف ار خودم برسم همه چیز سخت شد! قسمت سختش ای...