واقع بینی...

خیلی مهمه که آدم یه مدت وقت بزاره و بفهمه چه طور آدمیه! از چه چیزایی خوشش میاد یا چه چیزایی عصبانیش میکنن!
یه ایده ی کلی از این که کی هستیم داشته باشیم! این که چه چیزایی ما رو از بقیه متمایز میکنه! کدوم اخلاقامون مثل بقیه س! و تمام این چیزا...
یه طوری که اگه یه روز کسی ازمون پرسید تو اصن کی هستی؟ یا در مورد خودت بگو! هاج و واج نمونیم و تمام فلسفه ی وجودیمون زیر سوال نره! این طوری که بتونیم بگیم من یه آدم خاصی هستم چون ...
از فرع مطلب که بگذریم میرسیم به اصلش! وقتی که فهمیدم باید به یه تعریف ار خودم برسم همه چیز سخت شد! قسمت سختش اینجاس! آدم ممکنه یه چیزایی در مورد خودش فکر کنه که کاملا غلطن! هیچ وقت نمیدونیم کدوم یکی از فکرامون درباره ی خودمون درستن و کدوما غلط! خیلی وقت پیش که به این سوال برخوردم فکر میکردم جوابش خیلی سادهس! از دوستات میپرسی! اونا میتونن دقیقا بگن که چه جور آدمی هستی ولی الان که فکر میکنم واقعا دوستامم نمیدونن! ممکنه تصورایی راجع به من داشته باشن که کاملن غلطه! (ثابت شده اصن!) این که چطوری به این تصورا رسیدن و چرا غلطه میتونه کلی دلیل داشته باشه... ممکنه تمام کارای منو دلیل بر یه ویژگی بزارن که من موقع انجام دادن اون کارا به کل هدف دیگه ای داشتم! خیلیا هستن که اگه نظرشونو 6ماه پیش راجع به من میپرسیدین 180درجه با نظر الانشون فرق داشت! بعضیا مثبت شدن و بعضیا منفی.