رها کردن...

میدونین دلم چی میخواد؟ دلم دغدغه نداشتن میخواد! دلم میخواد چیزی برام مهم نباشه و همه چیز خودبهخود حل شه! میخوام نگران نباشم! میخوام وقتی برف با بارون میاد ساعت 2 شب برم بدون چتر بدوم فقط! میخوام مثل قدیما چند ساعت کتاب بخونم و واسم مهم نباشه که از اون کتاب امتحان دارم! میخوام این که بقیه راجع بهم چه فکری میکنن واسم مهم نباشه! میخوام تو یه دنیایی زندگی کنیم که آدما همدیگرو قضاوت نکنن! که هر لحظه نگران فکر مردم نباشم!. میخوام همه چی حل شه! میخوام همه حوشحال باشن! نمیخوام دوباره کسی بیاد بهم بگه از زندگی خسته شده! نمیخوام ببینم آدمای دور و برم این قدر از همه چیز عصبانین! میخوام کمک کنم که زندگی همه بهتر شه ولی خوب حتی واسه خودمم خیلی کاری نمیتونم بکنم! و خوب اون قدری توسط بقیه روم حساب نمیشه ...

خوشحالی و شاد بودن مقوله های خیلی پیچیده ای نیستن! آدم میتونه همیشه بخنده! کار سختی نیست و باعث میشه زندگی خیلی راحتتر باشه! میدونین؟ لازم نیست حتما یه چیز بزرگ پیش بیاد که آدم بخنده! که خوشحال باشه! خیلیا دور و برم هستن که زیادی سخت میگیرن! فکر میکنن باید حتما یه اتفاق خیلـــــــــــــی بزرگ پیش بیاد که بتونن خوشحال بشن و از ته دل بخندن! ولی واقعا این طوری نیست! با کوچیکترین چیزا هم میشه حوشحال شد! به نصفه شب بیدار شدن به خاطر هم خوابگاهی که تو خواب به انگلیسی حرف میزنه و آدرس میده میشه خندید! با یه اسمس (پیامک!؟) از کسایی که خیلی وقته باهاشون حرف نزدیم و ...